Zwerfkatje in De Gelderlander

Zwerfkatje in De Gelderlander

2016-04-12-marieke-chloe-mensenwensen-tekstfoutjes-gelderlander-kattenherplaatsing

Ex-zwerfkatje Chloe o’Brian mocht met haar levensverhaal en haar vrouwtje Marieke op de foto in De Gelderlander! Een speciale foto, met een speciaal verhaal, is op dinsdag 12 april 2016 geplaatst. De korte versie van het levensverhaal van deze Chloe o’Brian natuurlijk, De Gelderlander staat al zo vol met nieuws! Het levensverhaal van Chloe is onthutsend, en zeker de moeite waard om hier te delen.

Levensverhaal van het zwerfkatje Chloe o’Brian

Tot 10 weken oud heeft Chloe nauwelijks contact gehad met mensen. Haar mama beviel bij mensen in de tuin van een nestje. Dat is omstreeks augustus 2007 geweest. Twee rode zusjes en deze kleine dame met mooie vlekken.

Mama was niet wild. Ze kwam regelmatig bij de mensen aan de deur voor wat eten. De mensen ontdekten pas dat zij een nestje had toen ze ineens met een aantal kittentjes achter zich aan om eten kwam vragen. Op een dag was mama ineens weg (dood? Overreden? Verdwenen?) en kwamen de kittens zich zonder mama melden voor eten. Tja, en wat nu? Deze mensen, die werkelijk NIETS van katten wisten en ook niet wisten wat ze ermee aan moesten, dachten dat het misschien een leuk idee was twee van de kittens aan de ouders (leeftijd: 80+) te geven. En eentje ervan zouden ze dan zelf houden. Met de beste bedoelingen bedacht, maar de uitvoering liet te wensen over.

In een emmer naar je nieuwe thuis gaan…

Op die kwade dag, kleine Chloe was ongeveer 10 weken oud, werd ze door deze mensen gegrepen en samen met haar zusje Soná in een hoge emmer gezet en in de auto vervoerd naar een vreemde omgeving. De ouders werden erg overvallen door dit cadeau. Vroeger hadden ze katten gehad, maar inmiddels al jaren niet meer. Ze hadden hier niet op gerekend en ze hadden ook helemaal niets in huis. Geen kattenbakken, geen krabpaal, geen kattengrit, geen eten, helemaal niets. Hier wilden ze toch wel eerst even over praten met hun kinderen. De kittens werden even geparkeerd op het balkon van de bovenste verdieping van het appartementencomplex waar ze “zouden gaan wonen”. Dat was wel veilig, er kon daar niets gebeuren.

Chloe-en-Sona-gelderlander-kattenherplaatsing

De grote ontsnapping

Ontsnappen zouden ze, de twee zusjes. Dit pikten ze niet! Ze onderzochten het hele dakterras en vonden een weg naar de voorkant van het gebouw. Daar was het kleine balkon slechts met een schot omheind. Daar konden ze makkelijk onderdoor. Ontsnappen! Dat gingen ze doen!

Marieke stond in de tuin gezellig met de buren te kletsen. Ze hoorde piepende geluidjes. Kittens. Onmiskenbaar. De buren en andere aanwezigen verklaarden haar voor gek. Zij hoorden helemaal niets. Marieke vertelt: “ik zei dat ik toch even ging kijken waar het geluid vandaan kwam. Ik schrok me wild toen ik twee jonge kittens op een balkon zonder afdoende omheining zag. Op de bovenste verdieping van het appartementencomplex, meer dan 20 meter hoog. Ik belde meteen de Dierenambulance. Een aangesnelde buurman belde de politie. Weer iemand anders stond als een gek aan te bellen bij alle deurbellen van het appartementencomplex: “Er zijn twee kittens in nood die van het balkon dreigen te vallen, waarschuw de bewoner van dat appartement!” Niemand deed open…Zo’n gek die daar staat te bellen, stel je voor wie je binnenhaalt met zo’n raar verhaal, zeg, daar reageerden die mensen echt niet op! Niemand deed open of hielp door aan te bellen bij de mensen op de bovenste verdieping.”

De val van meer dan 20 meter naar beneden

Terwijl ik de melding doorgaf aan de Dierenambulance zag ik de kittens over de rand van het balkon leunen. Kijken, leunen, inschatten. Wat is de afstand? Kunnen we hier weg? Hoewel kittens vanaf de leeftijd van 7 weken diepte kunnen inschatten, is het bekend dat ook volwassen katten inschattingsfouten maken. En zeker vanaf 20 meter hoogte, hebben ze geen idee wat er gebeurt. Een kat die grote angst of stress ervaart, zal drastische beslissingen nemen om uit de situatie te komen die hem angst geeft. Chloe leunde en leunde steeds verder. Tot ze haar evenwicht verloor en naar beneden viel. Voor mijn ogen viel Chloe naar beneden. Ze landde met haar kaakje op de stoeprand. Ik schreeuwde van schrik in de telefoon, riep wat er gebeurd was tegen de centralist van de Dierenambulance en een buur snelde naar het katje toe dat daar ergens in de struiken moest liggen. Het rode zusje Soná keek, schatte, bedacht dat zij ook wel kon wat Chloe had gedaan, en sprong zonder verder aarzelen naar beneden. Soná stuiterde op de beukenstruikjes en landde op straat. Ze had zo te zien geen schrammetje en rende hard weg.

Soná had een rood pelsje en ik dacht automatisch dat het een katertje moest zijn. En dat vlekkenmeisje was dan een dametje…scenario’s van een zich snel verspreidende kattenkolonie in onze wijk speelden zich al af voor mijn geestesoog. Dit mocht niet gebeuren. Die kittens mochten hier niet volwassen worden op straat en zich onbeperkt vermeerderen. Dan was het kattenleed niet te overzien. Leed voor hen, en leed voor alle nakomelingen die er zouden komen. Ik MOEST zorgen dat ik ze zou vangen.

vermeerdering-katten-kattenherplaatsing-voorlichting

Gevangen!

Ik heb Soná – letterlijk – van straat gegraaid. Ze had zichzelf klem gelopen in een poging onder een schutting door te gaan. Ze krabde me, beet me en spuugde. Doodsbang vocht ze voor haar leven. Later bleek pas dat deze kittens nauwelijks contact hadden gehad met mensen. Behalve mensen zien op afstand en wat brokjes opeten in hun nabijheid, kenden ze geen normale omgang met mensen en al helemaal geen huiselijk leven. Ze leefden in de tuin met hun moedertje. Ze waren niet opgetild, niet aangeraakt, niet gesocialiseerd. Ze wisten niet hoe mensen zich gedroegen, wat een radio of een stofzuiger was, of hoe het voelde om op een bankstel te slapen.

De politie en de Dierenambulance arriveerden al snel. De meisjes zaten inmiddels al veilig opgesloten in een mandje, dankzij de inspanningen van mij en andere buurtbewoners. Ze zijn door de Dierenambulance direct naar de dierenarts gebracht. Soná, het rode kitten, had niets, helemaal niets. Lapjespoesje Chloe had een gebroken gehemelte. De dierenarts sprak van een wonder. Als de kittens een volle blaas hadden gehad, dan waren ze alleen al daardoor bij zo’n val overleden als de blaas knapte. Het gehemelte van Chloe werd gehecht. Wat een vakwerk, zo minuscuul als dat mondje was op die leeftijd.

2012-12-28-chloe-gezicht-tong-uit-mondjeVoor deze jonge kittens was het: trauma op trauma op trauma. Je mama ineens van de aardbodem verdwenen, jezelf moeten redden terwijl je zo klein bent, en ineens word je in je kladden gegrepen en gebeurt dit allemaal…Ook bij de dierenarts was Chloe boos. Heel boos. Zo gedroeg ze zich. Maar eigenlijk was ze natuurlijk gewoon ontzettend bang. Die rare tweebenige wezens, een vreemde omgeving, vreemde geuren, pijn, angst, haar zusje het enige vertrouwde om zich aan vast te klampen…Haar rode zusje Soná (het bleek geen katertje te zijn!) liet zich al een beetje aaien door de dierenarts en de assistentes. Zij was niet zo wild.

Ik kon het niet uit mijn hoofd zetten. Als een film speelde iedere nacht, voor ik ging slapen, en in mijn dromen, de val van de twee meisjes zich af voor mijn ogen. Het was zo verschrikkelijk om dit te moeten zien, het liet me niet los. De kittens lieten me ook niet los. Ik wilde ze heel graag een thuis geven.

Ook het derde poesje opgevangen

Inmiddels was na dit alles het contact met de mensen ook gelegd. De mensen bij wie moederpoes in de tuin was bevallen. Ik heb ze uitgebreid uitleg gegeven over wat het hebben van een kat inhoudt. Het derde kittentje, ook met een rood pelsje en twee druppels water Soná, was ook een vrouwtje. Deze mensen hadden al drie kinderen, gingen regelmatig met vakantie en er kwamen toch wel heel wat zaken kijken bij een kitten waar zij niet aan gedacht hadden. Ze besloten het derde kittentje aan mij af te staan. Dit kittentje was het stoerste van alledrie. Nadat ze apart in een kamer gewend was (foto) plofte ze plofte pontificaal op de bank toen ze het huis mocht verkennen. Ze was nergens van onder de indruk. Ik was onder de indruk van haar! Hoe stoer! En wat was het verschil groot met haar angstige zusjes! Drie kittens ineens erbij nemen, en dit stoere karakter bij mijn eigen gevoelige katten, dat was geen slim plan. Dus ik benaderde wat mensen die ik kende en vertrouwde, en een ervan kwam “het derde kitten” dezelfde avond nog halen. De stoere kitten handhaafde zich goed in een gezin met kinderen. De eerste foto van haar bij mij thuis heb ik nog.

rubia-3e-kitten-marieke-van-de-weijer-gelderlander-kattenherplaatsing

Het was oktober 2007 toen Chloe en Soná bij mij waren komen wonen. Omdat ze zo wild waren, verbleven ze in de grootste maat hondenbench. Meerdere keren per dag ging ik erheen met eten en drinken en tussendoor aaide ik de wilde katjes voorzichtig, maar zo vaak mogelijk. En ik speelde voorzichtig met de angstige katjes in de bench.

marieke-van-de-weijer-gelderlander-kattenherplaatsing

En meerdere keren per dag moesten de dametjes geloven aan het verplichte knuffeluurtje. Doodeng vonden ze het om te worden opgepakt, maar aan kriebeltjes en aaitjes konden ze geen weerstand bieden. De snormachine ging steeds meteen aan, en na maanden bleven ze dan zomaar vrijwillig bij je liggen en was De Mens niet meer zó eng.

marieke-van-de-weijer-gelderlander-kattenherplaatsing-sona
Soná, het meisje met de glimlach 🙂

Het blijft iets aparts, katjes die niet gesocialiseerd zijn en op jonge leeftijd geen contact met mensen hebben gehad. Als eigenaar voelt het zó bijzonder als je zo’n katje dan mag knuffelen.

Angstkatjes zijn niet gezellig

Ik mag en kan HEEL veel met Chloe, ik mag haar zelfs af en toe even een minuutje optillen om te knuffelen, maar ze is vaak nog op haar hoede. Je weet het tenslotte maar nooit met die mensensoort! Eigenaren van zogenaamde “angstkatjes” (ik noem Chloe altijd mijn ex-zwerfkittentje) herkennen dit wel: de eigenaar ziet een heel andere kant van zulke katjes dan het bezoek. De visite vindt deze katjes “bang” en “niet gezellig”. Nee, meestal zijn ze bang voor het bezoek en zoeken ze een veilige plek op om te schuilen tot die enge vreemde wezens weer verdwenen zijn.

Chloe heeft zich nog goed weten te ontwikkelen vanaf 10 weken en is nieuwsgierig en brutaal. Visite zal ze zeker van een veilig afstandje observeren. Ze heeft zelfs op latere leeftijd vrienden gemaakt met een aantal “vreemde” mensen.

De aandacht van een fotocamera vindt ze leuk en dan gaat ze zich een beetje uitsloven.

2012-02-11-gelderlander-chloe-kattenherplaatsing

Voedsel is schaars!

Op 6 augustus 2017 is ze 10 jaar geworden en wat je nog merkt aan haar “moeilijke jeugd” is dat ze de neiging heeft zich te overeten. Als kitten was ze enigszins ondervoed, en dat is gedurende langere tijd in een kritieke periode geweest van haar ontwikkeling. Chloe denkt – nog steeds na al die jaren – dat het eten ineens schaars zal zijn. Soms eet ze zo’n idioot grote hoeveelheid (al dan niet geroofd van haar huisgenoten), dat alles er meteen weer uitkomt, of ze eet veel te snel en ook dan is het overgeven. Ik lig er niet wakker van. Ik weet wat de achtergrond van dit gedrag is en ze is verder kerngezond. Chloe raakt ook erg snel in paniek en een nieuw trauma is bij haar zó aan de orde. Zo heeft ze tijdens het spelen een keer met haar staartje verstrikt gezeten in een draadje. Slechts een paar seconden, ik had het draadje snel los, maar ze raakte verschrikkelijk in paniek, werd helemaal wild…en sindsdien wil ze met niets meer spelen dat zelfs maar een beetje lijkt op een draadje. Dat zijn de dingen waarvan je als eigenaar merkt dat het een kittentje is geweest dat alleen maar in de overlevingsmodus heeft gestaan, zij heeft zich niet op een manier kunnen ontwikkelen waardoor ze weerbaarder en minder angstig zou zijn voor dit soort dingen.

Niets tegen mijn zin doen!

En iets tegen haar zin doen, dat is een héél groot verschil tussen haar en de broertjes van ons gezin. De broertjes waren in huiselijke kring opgegroeid bij een sociale moeder die ook aan mensen gewend was. Als ik hen optil en voor een kattenmandje neerzet, dan lopen ze er gewoon in. Leuk vinden ze het niet, maar dit is allesbehalve een drama.

Met Chloe o’Brian is vervoer wel degelijk een drama. Of het komt door de eerste traumatische vervoer-ervaring, in een emmer in de auto, dat zullen we nooit weten. Maar überhaupt, als je Chloe iets tegen haar zin wil laten doen, dan breekt de hel los. Vechten als een leeuw. Dan schiet ze acuut weer in de overlevingsmodus. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor het toedienen van vlooiendruppels. Dus dan is het zaak zulke “dingen die moeten” creatief aan te pakken als eigenaar! Vlooiendruppels doen we stiekem terwijl ze iets lekkers eet, en dan maar hopen dat ze het nog niet voelt en wegrent voordat de pipet leeg is.

1-dag-project-kattenmandje-dag-1-kattenherplaatsing-gelderlander

En hoe moeizaam de training ook gaat, ik heb een half jaar lang dagelijks geprobeerd haar te trainen met het kattenmandje. In de hoop dat we enig resultaat zouden bereiken, zodat een dierenartsbezoek niet weken van tevoren al zorgt voor slapeloze nachten van het vrouwtje. Chloe maakte goede vorderingen, we waren na een aantal maanden al zo ver dat ik met het mandje een paar meter kon lopen en haar er dan weer uit liet. Maar toen stopte de vooruitgang. Chloe is zeer intelligent en zorgde er sindsdien voor dat er altijd één achterpootje uit het mandje stak, zodat ik het deurtje niet meer kon dichtdoen. We zijn gestopt met de training omdat ze geen enkele vooruitgang meer boekte.

heel-traumeel-tabletten-250-stuks-foto-viata-apotheek-tegen-artrose-angst-stress-kattenherplaatsing

Traumeel tegen angst

Het leven voor een katje dat voortdurend in meer of mindere mate stress en angst ervaart is zwaar. De gewoonste handelingen in huis zijn voor haar eng. Een homeopaat voor dieren heeft me Traumeel aangeraden omdat dit werkt tegen angstklachten. Chloe heeft er verbluffende resultaten mee geboekt. Ik ben als test een paar weken gestopt met het geven van de tabletten die ze dagelijks krijgt. Ze kreeg meteen een ENORME terugval, was weer bang als ik gewoon door de huiskamer liep, etc. Deze pillen kan ik met een gerust hart de rest van haar leven geven. Ze ontwikkelt zich nog steeds. Net als bij mijn eerste, extreem angstige kat, zie ik ook bij Chloe minder angst sinds ze 10 jaar oud geworden is. Ze laat zich zelfs wel eens aanhalen door vreemde mensen! Voor haar is het gevoelsmatig bij wie ze dat toelaat. Mensen die katten hebben of kattentaal spreken, die kan Chloe meestal wel waarderen en die mogen na een kennismaking best even aan het wangetje kriebelen.


alprazolam-kat-kattenvoorlichting-angst-chloe-gelderlander-zwerfkatje
Foto: Sterkliniek Dierenartsen Hillegom

Zware middelen voor een dierenartsbezoek

Een dierenartsbezoek blijft voor Chloe intens traumatisch en na overleg met de dierenarts heb ik helaas naar zware middelen moeten grijpen. Chloe krijgt de avond vóór het bezoek en de ochtend van het bezoek een halve tablet Alprazolam. Een hele tablet ineens mocht wel met haar gewicht, maar dat was voor haar teveel. Ze had toen last van extreme evenwichtsstoornissen (dronkemansgang). Dit middel wordt ook door dierenartsen voorgeschreven bij vuurwerkangst. Het vermindert extreme stress en een fijne bijwerking is geheugenverlies! Ondanks dit middel poept en plast ze zich nog steeds leeg van angst in haar reismand. Maar ik kan haar wel zonder stress oppakken thuis en in de reismand doen. Dat is voor ons een heel groot resultaat. Dierenartsbezoek zal nooit makkelijk voor haar worden, maar op deze manier gaat het gepaard met de minste stress. overleg met je dierenarts of jouw angstige kat dit ook mag gebruiken. Update over Alprazolam, januari 2018, we hebben hiernaar gevraagd bij het Medisch Centrum voor Dieren omdat de informatie niet meer op hun website staat en de regelgeving omtrent verstrekking gewijzigd is. Hun reactie was als volgt: “de regels rondom alprazolam zijn inderdaad gewijzigd, er zijn momenteel veterinair geregistreerde alternatieven voor alprazolam. Op dit moment hebben wij nog geen andere link op onze website hierover beschikbaar.”


Een angstkatje is geen kansloze huisgenoot

Al met al is het nog een heel lang levensverhaal van Chloe geworden. Ik hoop dat je het met plezier gelezen hebt. De moraal van het verhaal is wat mij betreft dat een angstkatje of zwerf-kittentje geen kansloze huisgenoot is! Je ziet hoeveel “er nog van te maken is”, zelfs al krijgen ze pas vanaf 10 weken een huiselijk leven.

I love you just the way you are

Wat de buitenwereld vindt van (het gedrag van) mijn katten heeft me nooit iets geïnteresseerd. Een kat is geen statussymbool en ik heb ook geen katten om de visite mee te vermaken. Mijn katten zijn mijn huisgenootjes, van wie ik intens houd en voor wie ik alles doe wat in mijn vermogen ligt om hun leven zo aangenaam mogelijk te maken. Een pijnvrij leven en minimaal eens per jaar naar de dierenarts hoort daar natuurlijk ook bij. En verder mogen mijn katten zichzelf zijn. Gewoon zoals ze zijn. Ook als dat een beetje anders, een beetje overgevoelig, een beetje moeilijk of gewoon heel makkelijk is. I love you just the way you are!

poezen-marieke-kattenherplaatsing-blikvoeding

Ben je tevreden over onze voorlichting? Steun ons GRATIS en shop bij Zooplus!